W sumie dobrze, że tramwaj jechał do zajezdni i musieliśmy chwilę poczekać na autobus. Od jakiegoś czasu zmuszam się do noszenia aparatu, żeby później nie żałować, że mogłem zrobić jakieś zdjęcie a nie zrobiłem, problem w tym, że nie zawsze mam chęć i odwagę aby ten aparat wyciągnąć z torby i rejestrować otoczenie. Zazdroszczę Robertowi, że nie ma z tym problemu. Nikkor 35mm f/2 ciągle mnie zachwyca, uwielbiam ten obiektyw!
Jestem w trakcie przestawiania mojego zegara biologicznego, codzienne wczesne wstawanie, praca, powrót do domu, dwie przesiadki, spowodowane remontami. Uczę się systematyczności, której zawsze mi brakowało. Pracując zarabiam na siebie. Podróże tramwajami to z kolei czas na czytanie prasy, obserwację ludzi. Szykuję się pewna seria zdjęć z tych codziennych podróży. Wszystko fajnie ale gdy wracam do domu myślę tylko o tym, żeby coś zjeść i położyć się spać. Zastanawiam się jak z takim planem dnia radzą sobie inni ludzie? Praca-dom-praca-dom. Weekend. Praca-dom-praca-dom itd. Czy właśnie tak wygląda dorosłe życie? Przykra sprawa w sumie. Mam nadzieję, że szybko się przyzwyczaję, będę potrafił wycisnąć jak najwięcej z takiej rzeczywistości a przy okazji kupię sobie jakiś ładny kubek na kawę.
